Sponsors

 
 
  

Geschiedenis van de Rode Duivels

 

BELGIE EN DE FIFA

Bij het begin van de 20ste eeuw hadden de meeste landen een nationale voetbalbond en werden er al interlands afgewerkt. Een overkoepelend orgaan bestond er echter niet. Het idee ontstand bij Robert Guťrin, journalist bij Le Matin en penningmeester van de Franse sportbond. Hij kreeg de steun van de Nederlander Wilhelm Hirschmann, die op 8 mei 1902 een aantal algemene regels opstelde.

Op 21 maart 1904 kwamen zeven Europese voetballeiders uit vijf landen gedurende drie dagen samen op de zetel van de Franse sportfederatie, 229 Rue Saint Honorť in Parijs. De Deen Sylow vertegenwoordigde zijn land en Zweden. Hirschmann was er voor Nederland en Schneider voor Zwitserland. BelgiŽ had Muhlinghaus en Kahn afgevaardigd. Namens Frankrijk zaten Espir en Guťrin aan tafel.

In Parijs werd tot de oprichting van de FIFA (Fťdťration Internationale de Football Association) besloten. Hirschmann kreeg de taak de statuten van de nieuwe federatie op te stellen. Robert Guťrin werd tot eerste voorzitter verkozen. Naast BelgiŽ, Denemarken, Frankrijk, Nederland, Zweden en Zwitserland werd ook Spanje tot stichtend lid uitgeroepen.

Het opzet van de nieuwe organisatie was het voetbal in deze landen te controleren en te ontwikkelen en het uitwerken van internationale competities (wereldbeker).

De Belg Rodolphe Seeldrayers was van 1954 tot 1955 voorzitter van de wereldvoetbalbond. Michel D'Hooghe is momenteel lid van het Uitvoerend Comitť van FIFA en voorzitter van de medische commissie.
 
 
 

DE RODE DUIVELS EN HET WK

 
 
 
WK 1930 (URUGUAY) 'In den aap gelogeerd'
 
 
 

Belgie was het eerste Europese land dat inschreef voor de allereerste wereld­beker. De Rode Duivels verlieten op 20 juni het Brusselse Zuidstation. De delegatie bestond uit 21 man: 16 spelers, trainer Torten Goetinck, Emile Hanse van het Keuzecomite, Oscar Vankesbeeck van het Uitvoerend Comitť en de scheidsrechters Henri Christophe en John Langenus.

De grote afwezige was Raymond Braine. Belgies beste voetballer uit de eerste helft van deze eeuw werd op 15 januari 1930 geschorst voor alle wed­strijden in de Ere-Afdeling en van de nationale ploeg. `Om te verhinderen dat er steeds meer spelers-herbergiers zouden komen, besluit het Uitvoe­rend Comitť in beginsel dat, behalve wanneer het een speler betreft die zijn ouders opvolgt in een sedert vijf jaar gevestigde zaak, de toelating om een drankgelegenheid te openen voortaan nog slechts gegeven zal worden on­der voorwaarde dat de speler niet meer optrede in de eerste ploeg van zijn club; luidde de officiŽle uitleg.

De sterspeler van Beerschot en patron van cafe Matador op het Ant­werpse Kiel was daardoor verplicht profspeler te worden bij het Tsjechische Sparta Praag. `De bond beweerde dat een derde hand mij omwille van de sport het nodige geld voor overname en opening ter beschikking had ge­steld om uit mijn voetballerscapaciteiten schuimende bierplassen uit te gie­ten, supportersbacchanalen uit voort te laten vloeien en geld bij hopen in de schuiven te rijven; staat te lezen in Duizend en een match, de gedenk­schriften van Raymond Braine.

Expeditie

De acht weken lange reis naar Montevideo werd al snel een heuse expeditie. In Parijs bleek de bagage zoek. Emile Hanse bleef alleen achter en moest in zijn eentje 58 koffers in Barcelona zien te krijgen. Daar werd in-gescheept op het Italiaanse passagiersschip Conte Verde voor een overtocht die twee weken duurde.

`Om zes uur stonden we op om een half uurtje te trainen, turnen, koord springen, op het dek loopen; aldus Torten Goetinck. `Na de training naar de zwemkom en dan het ontbijt. Daarna was iedereen den ganschen dag vrij. Na de middag hadden we allerlei dekspelen of speelden we kaart. Na het avondmaal gingen we naar de cinema:

Na tien dagen werd aangelegd in Rio de Janeiro. Vier dagen later arri­veerde het team in Montevideo. `Toen de voetballers uit het oude Europa van boord kwamen, hadden zij een ovatie van belang in ontvangst te ne­men. En dat was te begrijpen; noteerde John Langenus. `Inderdaad was het heel moeilijk geweest de landen van Europa te bewegen de verre reis te ondernemen, zodat de weinigen die het wel hadden gedaan, dubbel geste­gen waren in de achting van het Uruguese volk.'

Landziekte

Twee weken voor de openingswedstrijd van het WK kwam de Belgische ploeg in Uruguay aan. De problemen stapelden zich onmiddellijk op. `Er was geen plaats in het hotel; aldus Goetinck. `We verbleven dan maar in Positos, een klein badstadje buiten Montevideo. Geen hotel maar een soort familiepension. Met drie tot vier man op een kamer. In den aap gelogeerd. Een dood dorpje, want het was daar Winter en het eten was niets bijzon­ders. Daar wij geen nieuws van huis kregen, geen dagbladen konden ko­pen, het waren immers allemaal Spaansche, moet men niet vragen hoe som­mige spelers van de landziekte wisten. Ik heb daar al moeten doen wat ik kon om er den moed in te houden:

In die omstandigheden moesten geen wonderen worden verwacht. Spor­tief werd het een afknapper. Alle wedstrijden werden verloren en er werd niet een keer gescoord. De Rode Duivels begonnen met een duidelijke 3-0 nederlaag tegen de Verenigde Staten. Volgens Langenus speelden de Belgen `zonder methode en werden ze doorlopend gedomineerd: Dankzij doelman Badjou liep de score na de rust niet hoger op.

Ook tegen Paraguay werd verloren (1-0). De tweede helft van de Dui­vels mocht worden gezien en er zat een beter resultaat in, maar Door Nou­wens miste een strafschop. Vooraleer naar huis terug te keren werd ook nog met 3-0 verloren in een vriendschappelijke partij tegen Penarol. Belgie viel op het eerste WK slechts op omdat het de enige ploeg was die bij het ope­ningsdefilť op 18 juli geen nationaal vaandel had.

Toch was trainer Goetinck niet ontevreden. `We zijn met geen voetbal­lauweren weergekeerd maar toch meest allen verzwaard. Voorhoof onder andere had acht kilo bijgewonnen: De steamer Duilo bracht de Rode Dui­vels via Santos, Rio en Barcelona naar Villefranche, vlakbij Nice. Op 15 augustus werd de Belgische afvaardiging door bondsvoorzitter Rodolphe Seeldrayers in Brussel-Zuid verwelkomd.

De selectie

Ferdinand Adams (Anderlecht), Arnold `Nolle' Badjou (Daring), Pierre Braine (Beerschot), Alexis Chantraine (Luik), Jean Debie (Racing Bnu­sel), Jan De Clercq (Antwerp), Gerard Delbeke (Club Brugge), Rik De Deken (Antwerp), Jan Diddens (Racing Mechelen), Gust Hellemans (KV Mechelen), Nic Hoydonckx (Excelsior Hasselt), Jacques Moeschal (Racing Brussel), Door Nouwens (Racing Mechelen), Andre Saeys (Cerde Brugge), Louis Versyp (Club Brugge) en Bernard Voorhoo( (Lierse)
 
 
 
John Langenus

John Langenus werd op 8 december 1891 in Antwerpen geboren en groeide letterlijk en figuurlijk uit tot de grootste scheidsrechter van zijn tijd. Hij was present op drie wereldbekers en leidde zeven duels tijdens die eindrondes, waaronder de finale van 1930.

Langenus was een beperkte voetballer die scheidsrechter wilde worden. Dat lukte slechts met enig geluk. Voor zijn eerste examen zakte hij, omdat hij geen raad wist met vragen als: Wat gebeurt er als een in de lucht getrapte bal door een overvliegend vliegtuig wordt opgevangen en meegenomen?' Wegens een gebrek aan referees kreeg hij echter een nieuwe kans.

Vier maanden later, hij was nog geen 21, leidde hij zijn eerste wedstrijd in de topklasse. In 1923 debuteerde hij in Parijs als inter­nationaal scheidsrechter tijdens een duel tussen Frankrijk B en Luxemburg. Zijn grote doorbraak kwam er vier jaar later. Tijdens de interland lerland-ItaliŽ werd hij door de Engelse waarnemer'zo goed als wie dan ook in Engeland' bevonden. Langenus mocht op Wem­bley de jubileumpartij tussen Engeland en het Oostenrijkse'Wunderteam', toen de match van de eeuw genoemd, in goede banen leiden.

In totaal floot hij 61 interlands in Europa. Dat zijn er enorm veel voor die tijd. Het hoogtepunt van zijn carriŤre was de wereldbeker van 1930, waar hij maar liefst vier van de dertien wedstrijden leidde: ArgentiniŽ-Chili, Uruguay-Peru, de halve eindstrijd ArgentiniŽ-Vere­nigde Staten en de finale Uruguay-ArgentiniŽ.

Over die finale doen heel wat verhalen de ronde. Zo zou Langenus vooraf een levensverzekering voor zichzelf en zijn lijnrechters heb­ben geŽist. Dit verhaal werd de wereld ingestuurd, omdat Langenus na de match een politie-escorte wilde. Hij deed dat verzoek echter enkel omdat hij anders vreesde de afreis van de boot naar Europa te missen.

Ook het alom bekende verhaal van de twee ballen in de eindstrijd wordt door hemzelf nergens bevestigd. Nochtans wordt het overal voor waar aangenomen. Zowel Uruguay als ArgentiniŽ zouden voor de aftrap hebben geŽist dat met hun bal werd gespeeld. 'Wijs als Sa­lomon besliste de scheidsrechter dat gedurende de eerste helft met de Argentijnse bal en in de tweede helft met de Uruguyaanse bal werd gevoetbald', schrijft Adreano Galeano.

De Antwerpse scheidsrechter was ook een man van de pen. Hij beschreef zijn reiservaringen en wedstrijdperikelen in drie boeken: ,,Fluitend door de wereld'', ,,Voetbal van hier en overal'' en ,,Onze vrolijke voetballers''.

John Langenus was kabinetschef van twee Antwerpse gouver­neurs en meldde op 29 april 1945 dat hij zich uit de arbitrage terug­trok. Hij overleed op 1 oktober 1952.

 
 
 
WK 1934 De Rode Duivels aan lager wal
 
 
 
In de eerste WK-voorronde werden Belgie en Nederland bij Ierland inge­deeld. Twee van de drie teams mochten naar de eindronde. De FIFA be­sliste dat de ploegen elkaar slechts een keer zouden ontmoeten en dat ieder land eenmaal thuis en eenmaal uit zou spelen. Noch Belgie noch Neder­land waren erin geÔnteresseerd om naar het sterker gewaande Ierland te trekken, maar de Belgische bond hapte toe toen de Ieren hen 600 pond aanboden.

De Rode Duivels waanden zich zo goed als kansloos in Dublin. Dat het heel andere tijden waren, bleek uit de samenstelling van het scheidsrechters­trio. De Engelsman Crew werd bijgestaan door de Ier Conroy en de Belg Turfkruyer. Het team van bondscoach Torten Goetinck nam een flitsende start. Na een halfuur leidden de Rode Duivels met 0-2, dankzij doelpunten van Capelle en Van den Eynde.

Stanley Van den Evnde, de leveling van Beerschot, lie peen dubbele beenbreuk op en vertoefde gedurende drie maanden in het ziekenhuis. In de voorronde was het gelukkig toegelaten een geblesseerde speller te vervangen. Zijn naamgenoot van Union nam niet alleen zijn plaats in, maar zorgde na de rust ook voor 1-3.

Moore, een profspeler van Aberdeen, maakte zijn hattrick vol en bracht de thuisploeg daarmee langszij. Soitje Van den Eynde sloeg echter opnieuw toe en Kelly was blij dat hij zijn team alsnog een gelijkspel kon bezorgen. Nederland won in Amsterdam met 5-2 tegen Ierland. Om zeker te zijn van kwalificatie moest BelgiŽ dus minstens gelijk spleen. Een nederlaag betekende dat het doelgemiddelde de doorslag zou geven.

Stanley Rous, de latere FIFA-voorzitter, leidee op 29 april 1934 de Derby der Lage Landen. Zes minuten na de rust bracht Grimonprez de Rode Duivels op voorsprong. Een kwartier later stond er echter 1-3 op het scorebord. Bernard Voorhoof milderde tot 2-3, maar Bep Bakhuys legde de eindcijfers vast: 2-4. Net genoeg voor de Belgen. In geval van een 2-5 nederlaag had een lotittg moeten uitmaken of Ierland of BelgiŽ naar ItaliŽ mocht.

Kloof

Op 27 mei kregen de Diavoli Rossi in het Stadio Giovanni Berta in Firenze Duitsland voor de voeten geworpen. Met slechts 4000 toeschouwers werd het een sfeerloze wedstrijd, die in 2-5 verlies resulteerde. Te zware cijfers, want aan de rust stond BelgiŽ 2-1 voor door twee doelpunten van Voorhoof. Twintig minuen voor tijd was het nog 2-2. Toen Claessens uitviel, zakte de Belgische ploeg in elkaar. De zieke middenvoor Capelle en doelman Vande Weyer lieten het afweten.

John Langenus, die er weer bij was als scheidsrechter, was keihard in zijn analyse. `Het Belgische voetbal is aan lager wal geraakt', meende hij. ,Vanwege inwendige conflicten in de bond en het ontbreken van topspelers. Raymond Braine verbleef immers nog in het buitenland en was dus niet beschikbaar voor het Belgische elftal en alleen kon Voorhoof he took niet.'

`In drie jaar werden slechts twee overwinningen geboekt en zware nederlagen geleden tegen Duitsland (8-1) en Nederland (9-3). De kloof tussen de amateurslanden en deze die de beroepsstatus aankleefden, wordt steeds groter', was hem opgevallen. ,De voorbereiding van BelgiŽ was beneden het minimum. Er werd pas een dag voor de eerste wedstrijd afgereisd. Om, ten slotte, de `voorbeeldige' regeling nog beter te belichten, kunnen wij nog zeggen dat bijna vijf spellers (bijna de helft van het elftal) toelating hadden gekregen om met hun clubteam drie lange weken te gaan toeren naar Noord-Afrika.

De selectie

Van de Weyer (Union), Smellinckx (Union), Joacim (Berchem), Peeraer (Antwerp), Welkenhuyzen (Union), Claessens (Union), Devries (Antwerp), Voorhoof (Lierse), Capelle (Standard), Grimonprez (Racing Gent), Herremans (Daring), Badjou (Daring), Hellemans (Malinois), Lamoor (Daring)

 
 
 
WK 1934 Weer een korte trip Voor de Rode Duivels
 
 
 
BelgiŽ was in de voorronde ingedeeld in een groep met Nederland en Luxemburg en weer werd een keer thuis en een keer uit gespeeld. Twee teams mochten naar Frankrijk. Toch werd het nog een moeilijke klus voor de Rode Duivels. In Luxemburg stonden de Belgen dankzij doelman Badjou aan de rust `slechts' 2-1 achter. Raymond Braine, die op 23 december 1936 weer speelgerechtigd was geworden, maakte na de rust gelijk en Sooike Devries zorgde met een gelukkige goal voor de overwinning. Het 1-1 gelijkspel in de thuiswedstrijd tegen Nederland was ruim voldoende om door te gaan.

De trip naar Frankrijk viel weer heel kort uit. De Belgen arriveerden op zaterdag in Parijs en traden een dag later in Colombes tegen bet thuisland aan. Na een goede prestatie werd met 3-1 verloren. `Frankrijk-Belgie: een te Parijs graaggeziene ontmoeting; schreef John Langenus. `De Belgen heb­ben er laten zien hoe voetbal als samenspel bekoren kan. Zij beheerschten alle onderdeelen van het spel en vooral het binnentrio Voorhoof-Isem­borghs-Braine leverde, bezield door den rustigen Braine, een spel dat al­leen maar door groote elftallen kan gespeeld worden.'

ĎEn toch verloren de Belgen met 3-1! Dat lijkt onbegrijpelijk. 't Is toch eenvoudig. Dadelijk na den aanvang had Badjou een flater begaan: 1-0. En Stijnen, gekwetst aan de bil, beging twee blunders van belang, die ieder een doelpunt brachten. Tusschen de twee flaters van Stijnen in werd bet Bel­gisch doelpunt aangeteekend, bet eenige van den wedstrijd dat een resul­taat van mooie combinatie was.'

Desondanks laaide in de pers de kritiek op het improviseren van de bond weer hoog op. De Keuzecommissie had een beroep gedaan op de gebless­eerde Miel Stijnen. Vreemd was ook dat de nieuwe bondscoach Jack Butler zijn voorganger Torten Goetinck als verzorger moest tolereren. Bondsleider Emiel Hanse was van oordeel dat de meeste spelers alleen in hun club en niet in de nationale ploeg waren geÔnteresseerd.

De selectie

Badjou (Daring), Paverick (Antwerp), Seys (Beerschot), Van Alphen (Beerschot), Stijnen (Olympic), Dewinter (Beerschot), Vande Wouwer (Beerschot), Voorhoof (Lierse), Isemborghs (Beerschot), Braine (Beerschot), Buyle (Daring), Vande Weyer (Union), Smellinckx (Union), Dalem (Standard), Capelle (Standard)
 
 
 
 
 
WK 1950
 
 
 
BelgiŽ had eind jaren '40 een niet onaardig team, dat een reeks van negen wedstrijden zonder nederlaag neerzette. De loting van de kwalificatiegroep voor het eerste naoorlogse wereldkampioenschap was gunstig. De Rode Duivels werden ingedeeld bij Luxemburg en Zwitserland. Desondanks besliste de bond het nationale elftal terug te trekken en forfait te geven voor het WK '50 in BraziliŽ.
 
 
 
WK 1954 De Rode Duivels pakken hun eerste punt
 
 
 
De kwalificatiekansen voor bet WK 'S4 waren niet riant. Finland kon nau­welijks problemen opleveren, maar Zweden opzijzetten was een heel andere zaak. De ScandinaviŽrs waren in 1948 olympisch kampioen geworden en derde geŽindigd op bet WK '50 in BraziliŽ. De Rode Duivels maakten hun naam echter nog eens waar.

De Belgische ploeg reisde in mei 1953 naar het hoge noorden. De eerste stop was Finland. De Belgen trapten af met een flinke wind in de rug en stonden al na drie minuten via Rik Coppens op voorsprong. Min­der dan een halfuur later had het Antwerpse enfant terrible al een tweede keer gescoord en stond Belgie 0-3 voor. Pol Anoul had de tweede Belgische goal voor zijn rekening genomen.

De Belgen dachten te snel dat de partij beslist was en moesten alle zei­len bijzetten om kwelgeest Lehtovirta van de gelijkmaker te houden. Op een schaarse uitbraak zorgde Coppens voor een veilige marge (2-4).

De oversteek van de Baltische zee viel behoorlijk tegen. De meeste spe­lers waren zeeziek en het vooruitzicht van een bezoek aan een van de beste ploegen van het moment kon geen soelaas bieden. De Zweden hadden sinds september '51 niet meer verloren in eigen land. Ze waren dan ook gerust op de afloop en deden geen beroep op hun internationals in buitenlandse loondienst.

De Belgische Keuzecommissie had de winnende ploeg van Finland op maar liefst vijf plaatsen gewijzigd. De opmerkelijkste afwezigen waren doel­man Seghers, die niet vrijuit was gegaan bij de tweede Finse goal, en Jef Mermans, die volgens bepaalde bronnen last had van een blessure.

Het was de laatste interland van Bill Gormlie, die sinds 1947 aan het roer stond van de nationale ploeg. De Brit behaalde niet zo'n slechte resul­taten, maar had de reputatie wel eens een glaasje te lusten en dat zinde sommige bondsleiders niet.

Jef Mermans bedankte Gormlie in naam van alle spelers voor de wed­strijd en beloofde dat de Rode Duivels er alles aan zouden doen om hem een fraai afscheid te bezorgen. Aanvankelijk zag het er daar niet naar uit, want Belgie kwam 2-0 achter. In tien minuten zorgden Anoul, Straetmans en Lemberechts echter voor een 2-3 overwinning. Het mirakel van Stock­holm maakte van de Scandinavische trip een van de succesrijkste uitstap­pen van de nationale ploeg.

Zweden kwam in Helsinki niet verder dan 3-3 en een Belgische thuis­overwinning tegen Finland volstond om de kwalificatie af te dwingen. Dun­gall Livingstone, opnieuw een Engelsman, had het team intussen in han­den gekregen. Tien minuten voor tijd stond Belgie nog 2-0 voor (twee goals van Bollen), maar de afweer blunderde en Lantinen en Vaihela stelden ge­lijk.

De laatste partij tegen Zweden had een formaliteit kunnen zijn, maar door de misstap tegen de Finnen was een gelijkspel noodzakelijk. Bij Zwe­den debuteerde de 18-jarige Kurt Hamrin. Linksachter Fons Van Brandt speelde echter een ijzersterke partij en Vic Mees en Rik Coppens scoorden. De 2-0 overwinning volstond ruimschoots om naar Zwitserland te mogen.

 
 
Rik Coppens
 
Het WK werd volgens een absurde formule gespeeld, waardoor de klein­tjes kansloos waren. BelgiŽ was ingedeeld in een groep met Zwitserland, ItaliŽ en Engeland, maar mocht alleen tegen de reekshoofden ItaliŽ en En­geland opdraven.

In het Sankt-Jakob Stadion in Bazel zorgden de Rode Duivels voor sen­satie. De blonde Pol Anoul zette de Belgen al na vijf minuten op voorsprong na een voorzet van een ongrijpbare Rik Coppens. Met goals van Broadis (2) en Nat Lofthouse sloegen de Engelsen echter bikkelhard terug.

De wedstrijd leek gespeeld, maar dat was zonder de Belgen en de zwakke Engelse goalie Gil Merrick gerekend. Anoul en Coppens scoorden. Pol Ger­naey, de doelman van tweedeklasser Oostende, hield Stanley Matthews in de slotfase van de winnende treffer. Het onbegrijpelijke reglement maakte verlengingen noodzakelijk, maar het team van Billy Wright slaagde er niet in afstand te nemen. Lofthouse bezorgde de Britten een vroege goal, maar Jimmy Dickinson kopte een vrije trap van Marcel Dries in eigen doel (4­4). Op 17 juni 1954 behaalden de Rode Duivels hun eerste punt in een WK­eindronde.

Drie dagen later moesten de vermoeide Duivels het in het Stadio Comu­nale Cornaredo in Lugano opnemen tegen ItaliŽ. Een onmogelijke opdracht. Anoul was niet helemaal fit en de Azzurri speelden een thuismatch. De kwetsbare amateurs waren niet opgewassen tegen de goedgetrainde profs. De Belgen hielden veertig minuten stand. Toen liet Capello zich valJen in een duel met Dries en Pandolfini zette de strafschop om.

Kort na de rust verdubbelde Galli de voorsprong. Er stond nu nog slechts een ploeg op het veld. Frignani en Lorenzi diepten de kloof uit. Anoul kon slechts de eer redden (4-1). Rik Coppens werd door de Franse sportkrant L'Equipe uitgeroepen tot de beste middenvoor van het toernooi.

De selectie

Pol Gernaey, Charly Geerts, Marcel Dries, Fons Van Brandt, Henri Dirickx, Stan Huysmans, Louis Carre, Vic Mees, R. Van Kerkhoven, Jef Mermans, Pol Anoul, Rik Coppens, Jeng Van den Bosch, Hilaire Van den Bosch, Denis Houf, Jef Vliers

 
 
 
WK 1958 Acht bondstrainers in acht jaar
 
 
 
De Rode Duivels kregen midden de jaren '50 de eretitel `wereldkampioen der vriendschappelijke wedstrijden'. Kort voor het WK in Zwitserland had de Belgische bond een vriendschappelijke interland tegen West-Duitsland afgesloten. Een gelukkige ingeving, want het betekende dat de wereldkam­pioen in september '54 de Heizel bezocht.

Rik Coppens leverde nog maar eens een wereldprestatie af. De ,Antwerp­se visboer' liet zijn bewaker Liebrich, de man die in Bern Puskas had be­dwongen, alle hoeken van het veld zien. Het `enfant terrible' scoorde al na acht minuten. 72 000 supporters zagen hoe Pol Anoul voor 2-0 winst zorgde.

Op 3 juni '56 waren de `Magische Magyaren' in Brussel te gast. De be­langstelling was fenomenaal: 75 000 toeschouwers, waarvan 59 299 betalen­den. Een absoluut record voor BelgiŽ. Het werd een onvergetelijke avond. Puskas, Budai en Kocsis (2 keer) troffen raak voor Hongarije, maar de Rode Duivels wonnen (5-4) dankzij goals van Van Kerkhoven, Vandeweyer, Orlans (2) en Houf.

Alweer een resultaat waar de wereld van opkeek, maar in het echte werk lieten de Duivels het afweten. Tussen'54 en '82 slaagde BelgiŽ er slechts een keer in zich voor de wereldbeker te plaatsen. Dit als gevolg van de catastro­fale manier waarop het Belgische voetbal in het algemeen en de vertegen­woordigende elftallen in het bijzonder werden gerund.

In acht jaar passeerden acht bondstrainers de revue. Bill Gormlie was in de aanloop naar het WK '54 de laan uitgestuurd. Dugall Livingstone werd kort na de stunt van Basel ontslagen. Andrť Vandeweyer nam de leiding voorlopig over, maar bleef uiteindelijk drie jaar aan het roer. Hij werd weg­gestuurd kort voor de start van de voorronde van het WK '58. Bij de eerste kwalificatiewedstrijd, in IJsland, was er nog geen opvolger aangeduid. Louis Nicolay, een van de leden van de selectiecommissie, was verplicht de coaching op zich te nemen.

De Hongaar Geza Toldi stapte zelf snel op en de kwalificatiekansen waren na een 6-3 nederlaag in Frankrijk al snel onbestaande. Midden 1958 was het de beurt aan de Oostenrijker Victor Havlicek. Hij hield het ook al maar even vol. Na hem volgden Henri Dekens en Tuur Ceuleers.

 
 
 
WK 1962 De 'veranderlechtizering' van de Rode Duivels
 
 
 
In 1958 had de voetbalbond begrepen dat het zo niet verder kon. De Selectiecommissie werd afgeschaft en vervangen door een nationale keuze­heer. Constant Vanden Stock werd de sterke man van de Rode Duivels.

In een eerste fase vormde hij een duo met Henri Dekens, die het veld­werk voor zijn rekening nam. Begin 1960 werd er winst geboekt tegen Frankrijk en was er hoop op WK-kwalificatie. In de voorronde van het WK '62 werd tegen Zwitserland en Zweden echter niet een punt gepakt. Het enige pluspunt van deze campagne was het debuut van Paul Van Himst (met 17 jaar en 27 dagen de jongste Belgische international ooit) op 28 mei '61 in Stockholm (4-0).

Het was het definitieve begin van wat de `veranderlechtizering' van het Belgische voetbal werd genoemd. Tuur Ceuleers volgde Henri Dekens op en vanaf midden '61 werden regelmatig successen geboekt tegen Frankrijk en Nederland. Het hoogtepunt was een 5-1 overwinning tegen wereldkam­pioen BraziliŽ in '63. Een jaar later (30 september) begonnen tien Ander­lecht-spelers aan een interland tegen Nederland (1-0 winst). Na de rust werd de Luikse doelman Guy Delhasse gewisseld voor Jean Trappeniers, zodat paars-wit alle Rode Duivels leverde.

 
 
 
WK 1966 Barrage in Firenze
 
 
 
De Rode Duivels pronkten al enige tijd met de eretitel `wereldkampioen van de vriendschappelijke wedstrijden: BelgiŽ had onder andere van de rege­rende wereldkampioenen West-Duitsland (in '54) en BraziliŽ (in '63) ge­wonnen. De nieuwe lichting miste, ondanks een rits talentrijke spelers als Van Himst, Jurion en Verbiest, nog altijd de hardheid die nodig was om te excelleren in wedstrijden met inzet. De Duivels kwamen niet verder dan een barrage tegen Bulgarije.

De voorronde begon met een thuismatch tegen IsraŽl. Een strafschop bracht redding na een troosteloze partij. In Bulgarije waren de trage Bel­gen kansloos. Desondanks opteerde nationaal keuzeheer Constant Vanden Stock in de return nogmaals voor een elftal met maar liefst acht Anderlecht-­spelers. Het bleek dit keer een terechte keuze. De Duivels voetbalden onge­meen geestdriftig. Puis was de uitblinker en Van Himst scoorde twee van de vijf goals.

In IsraŽl deed Popol met drie treffers nog beter, maar aangezien bet doelgemiddelde nog geen uitsluitsel bracht, kwam er een testwedstrijd te­gen Bulgarije. In Firenze werden de Rode Duivels verrast door de brutale aanpak van de Oost-Europeanen. Sterspeler Georgi Asparoukhov was in grote doen en besliste de partij in zijn eentje met twee rozen in ťťn mi­nuut. Kolev werd nog uitgesloten en Gaganelov scoorde tegen de eigen ploeg. Het baatte niet, want zes minuten voor affluiten miste Jacky Stock­man de kans om gelijk te maken.

Na de wedstrijd raakte de Bulgaar Largov in de kleedkamer bewuste­loos. Het woord doping ging als een lopend vuur door de perskamer, maar de FIFA-official vond bet geen reden om een onderzoek in te stellen. De Belgen hadden hoe dan ook door nonchalance verloren. Doelman Jean Nicolay was razend. Hij was van oordeel dat sommige internationals de voorkeur gaven aan een vakantie in Spanje boven een zomer op het WK in Engeland.

De barragematch in Firenze betekende de laatste interland van Lorenzo Verbiest, die kort nadien in een auto-ongeval om het leven kwam. Het was ook het einde van bondscoach Tuur Ceuleers. Constant Vanden Stock be­vorderde diens adjunct, en STW-trainer, Raymond Goethals.

 
 
 
WK 1970 Rode Duivels verteerd door heimwee
 
 
 
De superrealist Raymond Goethals als trainer en keuzeheer inspireerde de Rode Duivels tot verbazende resultaten, met de kwalificatie voor het WK '70 als bekroning. De Belgische ploeg moest het in de voorronde nochtans opnemen tegen Spanje en JoegoslaviŽ, de verliezende EK-finalist van '68. Er werd dan ook met gewettigde ambities naar Mexico afgereisd, maar de Rode Duivels werden verteerd door heimwee en begonnen af te tellen nog voor het toernooi was begonnen.

De kwalificatieronde begon in Finland. Vijf minuten voor tijd stonden de Belgen nog 1-0 achter, maar Devrindt en Polleunis zorgden voor de om­mekeer. De thuiswedstrijd tegen JoegoslaviŽ was een ruige pot, waarin Hey­lens, Trivic en Djajic werden uitgesloten. De Rode Duivels wonnen met ruim verschil (3-0).

In Spanje ontbrak een vijftal titularissen, waaronder Paul Van Himst. Devrindt opende al na drie minuten de score. Een kwartier voor tijd stelde Garate met de hand gelijk. De Portugese scheidsrechter Salvador Garcia dacht dat Pierre Hanon een gebaar maakte dat hij geld had ontvangen en sloot de libero uit. De Belgen hielden echter stand. Devrindt besliste de return met twee goals, zodat de laatste partij in JoegoslaviŽ geen belang meer had. Na zestien jaar mochten de Rode Duivels opnieuw naar het WK.

De verwachtingen waren hooggespannen, maar het werd een enorme ontgoocheling. Het was immers een van de slechtst georganiseerde expedi­ties uit de geschiedenis van het Belgische voetbal. Het team vertrok op 9 mei, drie weken voor de start van het WK, naar Mexico. Op de luchtha­ven in Zaventem werd nog onderhandeld over de premies. Er speelde bo­vendien een schoenenhistorie. Er bestond geen akkoord tussen de spelers om de inkomsten van de schoenreclame in een pot te stoppen.

De Belgische selectie logeerde in het luxuezue Meson del Angel in Puebla, op 200 kilometer en drie uur rijden van Mexico City waar het zijn wedstrijden afwerkte. Iemand van de Belgische ambassade had de verblijf­plaats uitgekozen.

Voorbereidingswedstrijden waren niet voorzien. De discussies over pre­mies en publiciteitscontracten gingen verder tot in Mexico. De eerste week mochten de

spelers niet zwemmen en geen bal aanraken. Vooral de vedetten liepen er verloren bij en hadden last van verveling en heimwee. De hitte deed de rest. Sommigen telden de dagen af als dienstplichtigen.

Tegen het zwakke El Salvador werd de eerste overwinning op een WK-­eindronde geboekt (3-0). Anatoli Bishovets was de grote uitblinker bij de Sovjetunie dat de Duivels in de pan hakte (4-1). De match tegen Mexico werd de beslissende partij en het rommelde volop in de spelersgroep. De­vrindt en Polleunis gingen op de training met elkaar op de vuist. Devrindt zag vrijwillig af van een selectie voor het laatste duel.

Goethals overwoog Van Himst uit de ploeg te laten, maar veranderde van mening na een gesprek met bondsleider Roger Petit. Het werd opnieuw een glansloze nederlaag. Al was er heel wat te doen over de strafschop die de Argentijnse referee Coerezza de thuisploeg cadeau deed na een duel tus­sen Jeck en Valdivia. Aanvoerder Pena had geen moeite met het geschenk (1-0).

Ondanks de aanwezigheid van klassespelers als Van Himst, Van Moer, Dewalque, Piot en Lambert werd het een afgang. De meeste spelers had­den zich als verwende kinderen in plaats van als volwaardige profs gedra­gen. Dewalque vertelde dat hij voor de match tegen Mexico door ploegmaats was benaderd om zich niet af te beulen. Zij wilden bovenal zo snel moge­lijk naar huis.

De kritiek was enorm. De Brugse fans waren boos omdat Lambert niet was opgesteld in de beslissende partij. Van Himst en Puis wilden in geen geval de schuld voor het falen op zich nemen en dienden schriftelijk hun ontslag in. Ze kwamen daar een tijdje later echter op terug.

De selectie

Christian Piot, Georges Heylens, Nico Dewalque, Jean Dockx, Jean Thissen, Wilfried Van Moer, Wilfried Puis, Leon Semmeling, Paul Van Himst, Johan Devrindt, Raoul Lambert, Lon Polleunis, Leon Jeck, Jean Trappeniers, Jacky Duquesne, Jacky Beurlet, Erwin Vandendaele, Jan Verheyen, Maurice Martens en Pierre Carteus.

 
 
 
WK 1974 Rode Duivels in zenuwenoorlog met Oranje
 
 
 
BelgiŽ werd ingedeeld in een groep met IJsland, Noorwegen en Nederland. Slechts ťťn team mocht naar de wereldbeker. De Rode Duivels moesten drie punten op vier pakken tegen Oranje of een beter doelsaldo behalen. Een zeer zware opdracht, maar niet onhaalbaar voor een team dat in '72 brons had gewonnen op het EK.

IJsland was bereid beide confrontaties in BelgiŽ af te werken. Een se­rieuze meevaller, maar noch in Luik noch op de Brugse `Klokke' werd het een doelpuntenfestivaJ. BelgiŽ scoorde acht keer in twee wedstrijden. Ne­derland won zijn thuismatch met 9-0.

Alles hing dus af van de partijen tussen de buren. Raymond Goethals en zijn collega Frantisek Fadhronc voerden een echte zenuwenoorlog. Rai­mundo, zoals Goethals sinds Mexico heette, trainde achter gesloten deuren of liet alle spelers met bet rugnummer 16 oefenen. Fadhronc liet Brokamp en Cruijff tot enkele minuten voor de wedstrijd als wisselspeler op het scheidsrechtersblad staan. Cruijff werd zeer goed opgevangen met een zone­verdediging en Thissen kwam halfweg de tweede periode het dichtst bij een doelpunt. Hij trof echter bet doelhout.

De return, op een autoloze zondag midden in de oliecrisis, moest de beslissing brengen. Het was alles of niets voor de Belgen, die desondanks nauwelijks aan aanvallen dachten. De Rode Duivels kenden weer pech. De inlopende Jan Verheyen scoorde uit een vrije trap van Van Himst, maar de Russische referee Kazakov annuleerde de treffer vanwege vermeend buiten­spel. Het werd weer 0-0.

BelgiŽ was uitgeschakeld zonder een wedstrijd te verliezen en zonder een tegendoelpunt. In een groep met Nederland een knap resultaat, maar in een kwalificatietoernooi moet je nu eenmaal scoren.

 
 
 
WK 1978 Rode Duivels bij voorbaat kansloos
 
 
 
Midden 1976 volgde Guy Thys 'tovenaar' Raymond Goethals op. De voetbal­bond vroeg de Antwerpenaar resultaten op langere termijn. De federatie achtte zich bij voorbaat kansloos in de voorronde van het WK '78. De Rode Duivels waren immers opnieuw ingedeeld in een groep met Nederland.

BelgiŽ had weinig moeite met IJsland en Noord-Ierland. George Best en co gingen echter verrassend gelijk spelen in Nederland (2-2). Winst in de thuiswedstrijd tegen Oranje stond daardoor nagenoeg gelijk met kwalifi­catie.

Er was weer hoop in de Belgische rangen, maar de onderlinge confron­tatie maakte het verschil in kwaliteit pijnlijk duidelijk. Oranje won moeite­loos op de Antwerpse Bosuil, ooit de hel van Deurne (0-2).

BelgiŽ moest de return winnen. Een bijna onmogelijke opgave. Toch was er nog heel wat animositeit rond de wedstrijd. Gille Van Binst werd uit de selectie gelaten, omdat hij in een interview had gezegd dat hij in geen geval zijn Anderlecht-ploegmaat Rensenbrink wilde blesseren. De Belgische bondsleiders bleven weg van het ereterras, omdat Nederland Ernst Happel, de trainer van landskampioen en hofleverancier Club Brugge, tot technisch directeur had benoemd. De Rode Duivels waren opnieuw kansloos (1-0) en werden voor de derde keer op rij door Oranje uitgeschakeld in een in­ternationaal toernooi (WK's '74 en '78, EK '76).

 
 
 
WK 1982 Rode Duivels te snel tevreden
 
 
 
BelgiŽ hoopte na een afwezigheid van twaalf jaar zich nog eens voor de WK­eindronde te kunnen plaatsen. De zilveren medaillewinnaar van het EK stond echter voor een zware taak in een groep met Nederland, Frankrijk, Ierland en Cyprus, waarvan twee ploegen naar Spanje mochten.

Nederland ging al meteen kopje onder in Ierland. Een opsteker voor de Rode Duivels op weg naar Dublin. Julien Cools, die afscheid had genomen van de nationale ploeg, en Swat Van der Elst, die in Amerika bij New York Cosmos speelde, ontbraken. Van Moer was er nog altijd bij en Ludo Coeck en Bert Cluytens waren de vervangers. De Hobokenaar zorgde met een goal voor een belangrijk punt.

De Rode Duivels gingen voor bet eerst in tien jaar als favoriet van start in de derby der Lage Landen. De Heizel was eindelijk nog eens volgelopen. Het was een geladen wedstrijd en de Russische referee Azim Zade holde amechtig achter de feiten aan. BelgiŽ behaalde een verdiende overwinning.

De drie volgende opdrachten (twee keer tegen Cyprus en Ierland thuis) kondigden zich gemakkelijker aan dan ze waren. Cyprus kwam op de Heizel 2-0 achter, maar maakte die achterstand ongedaan. Ceulemans haalde zijn ploeg uit de problemen (3-2). Tegen Ierland moest de Caje de zaak opnieuw redden.

De voorronde kwam in een beslissende fase. In Parijs opende Vanden­bergh de score, maar drie Franse goals in een kwartier maakten de Duivels kansloos. Een nederlaag die beslist niet catastrofaal was. In september na­men de Belgen immers revanche. Ze domineerden de partij van de eerste tot de laatste minuut en wonnen dankzij goals van debutant Czerniatynski en Vandenbergh..

Diezelfde avond werd Oranje in de Kuip in bedwang gehouden door de Ieren. BelgiŽ mocht naar Spanje. Ook al werd de laatste wedstrijd in Nederland, zonder Van Moer, Ceulemans en Vandenbergh, met 3-0 verloren.

Whisky y amor

De Europese finalist vertrok vol vertrouwen naar Spanje, maar de eer­ste opdracht - tegen wereldkampioen ArgentiniŽ - beloofde loodzwaar te zijn. Rene Vandereycken was kort voor de Mundial gekwetst geraakt en in laatste instantie vervangen door Jos Daerden. Michel Renquin was uit vorm. De 37-jarige Wilfried Van Moer leek te oud voor de zware job en werd ver­vangen door Guy Vandersmissen. Tot overmaat van ramp was libero Walter Meeuws geschorst.

Zijn vervanger Maurice De Schrijver deed het echter uitstekend en het tactisch plannetje van de bondscoach - zonedekking op Maradona - lukte wonderwel. Na iets meer dan een uur scoorde Erwin Vandenbergh uit een gekrulde voorzet van Frankie Vercauteren.

De Belgische ploeg nam een uitstekende start en sommigen gingen dro­men. Tegen voetbaldwerg El Salvador kwam het team weer met beide voe­ten op de grond. Een verre knal van Ludo Coeck moest bet verschil maken. Aan deze match ging een incident met de media vooraf. De Spaanse kran­ten brachten de Rode Duivels in verband met `whisky y amor'. De Belgische pers ontkende de verhalen, maar de krantenkoppen zinden de Belgische delegatie niet. Er volgde een persboycot van 24 uur.

Psychiater

Een gelijkspel tegen Hongarije volstond voor de Rode Duivels om voor de eerste keer de tweede ronde van een WK te bereiken. De Hongaren kwamen via Varga op voorsprong en Guy Thys zag zich tijdens de rust ver­plicht Van Moer in de strijd te gooien.

De kwalificatie leek de Belgen uit handen te glippen toen Pfaff en Gerets tegen ellcaar knotsten en de Limburger met een hersenschudding werd afgevoerd. Jan Ceulemans geraakte plots echter onder stoom en bood, na de meest indrukwekkende solo-ren uit de Rode Duivels-sage, Alex Czerniatynski de gelijkmaker aan.

De vreugde in het Belgische kamp werd getemperd door de blessure van Gerets en het gedrag van Pfaff. Jean-Marie vroeg tegen Hongarije om ver­vangen te worden toen Gerets en Coeck geblesseerd waren en de bonds­coach geen wissel meer kon doorvoeren. Hij nam de voor Gerets gereser­veerde plaats in de ziekenwagen in en deelde in het ziekenhuis handteke­ningen uit aan het verplegend personeel. `Hij heeft geen dokter maar een psychiater nodig', meende bondsvoorzitter Louis Wouters.

Fratsen

Thys stoorde zich eveneens aan de fratsen van zijn nochtans uitstekend spelende doelman. Pfaff werd tegen Polen vervangen door Theo Custers. OfficiŽel vanwege een letsel. Veel belangrijker was de afwezigheid van Gerets. Zonder zijn aanvoerder was bet Belgische team stuurloos in de eerste match van de tweede ronde. Zbigniew Boniek knalde de bal drie keer voorbij Theo Custers.

Een plaats bij de laatste vier zat er niet meer in en ook tegen de Sovjetunie werd, weliswaar onverdiend, verloren. Na een knappe start ble­ken de Rode Duivels veel te snel tevreden. Het ontbrak sommige interna­tionals nog steeds aan professionalisme en verscheidene spelers wilden, net als in 1970, zo snel mogelijk naar huis.

De Rode Duivels verbleven in Spanje '82 in bet hotel Huerta del Cura in Elche. Elke dag kwam de pers op bezoek in `de tuin van de pastoor: Op een dag had dat bijna een nationale ramp voor gevolg.

`Soms waagden de journalisten zich in het zwembad; aldus Guy Thys in zijn autobiografie Tussen hemel en hel. `Zo ook radioverslaggever Jan Wauters. Hij crawlde tot bij Jean-Marie, die niet kon zwemmen maar zich terwille van de fotografen in bet ondiepe water had gewaagd. Toen Jan niets vermoedend voorbij gezwommen kwam, zag Jean-Marie zijn kans schoon:

`Met een big smile duwde hij de spraakwaterval van de BRT kopje on­der. Jan realiseerde zich blijkbaar niet dat onze nationale doelman niet kon zwemmen en er ontstond een watergevecht in regel waarbij Jean-Marie vocht voor zijn leven:

'Jean-Marie kreeg een flinke borrel binnen en zag de verdrinkingsdood voor ogen. Jan slaagde erin de wanhopig spartelende doelman te overmees­teren en hielp hem op bet droge. Het leek allemaal zo erg niet en niemand besteedde verder aandacht aan Jean-Marie. Dat was bet ergste wat hem kon overkomen. Hij bleef enkele minuten op de rand van bet zwembad liggen en zwijmelde naar zijn kamer.'

`Kamergenoot Marc Baecke kwam vertellen dat hij hevige pijnen had. Met dokter Redant ging ik onze nationale trots op zijn kamer opzoeken; vervolgde Thys. `Je weet maar nooit. Hij kloeg over hoofdpijn, krampen, braakneigingen, duizeligheid en nog veel meer. Walter Redant had toen een schitterende ingeving en zei: "Jean-Marie, probeer wat soep te eten. Toma­tensoep is goed tegen chloorintoxicatie. Anders moet je voor een volledig onderzoek naar bet ziekenhuis en mag je de volgende wedstrijd vergeten:' Geen twee minuten later zat JM met de groep aan tafel:

De selectie

Jean-Marie PfafJ, Eric Gerets, Luc Millecamps, Walter Meeuws, Michel Renquin, Frankie Vercauteren, Jos Daerden, Wilfried Van Moer, Erwin Vandenbergh, Ludo Coeck, Jan Ceulemans, Theo Custers, Swat Van der Elst, Marc Baecke, Maurice De Schrijver, Gerard Plessers, Renť Verheyen, Raymond Mommens, Marc Millecamps, Guy Vandersmissen, Alex Czerniatynski, Jacky Munaron

 
 
 
WK 1986  De grote verrassing
 
 
 
De Rode Duivels wilden zich voor de vierde keer op rij plaatsen voor de eindronde van een groot toernooi. In de technische staf was een wissel doorgevoerd. Adjunct-bondscoach Julien Labeau had de pensioengerech­tigde leeftijd bereikt en werd vervangen door Michel Sablon. Guy Thys maakte zich meer zorgen omtrent het feit dat de tweede in de groep niet automatisch was geplaatst en nog een barragewedstrijd moest spelen tegen een nummer twee uit een andere groep.

De campagne begon in bet najaar van '84 met een thuismatch tegen AlbaniŽ. De overwinning (3-1) kreeg pas in de laatste vijf minuten van de match gestalte. De Albanezen speelden twee weken later echter gelijk in Polen, zodat de Rode Duivels in alle rust naar de Balkan konden afreizen.

De Balkan-trip moest een van de somberste jaren uit de geschiedenis van het Belgische voetbal doen vergeten. Het was het jaar van het zwart­geldcircuit, de omkoopaffaire Standard-Waterschei, de catastrofe van Nantes (5-0 verlies tegen Frankrijk op bet EK) en de afpoeiering van Anderlecht bij Real Madrid (6-1).

In het Olympisch Stadion van Athene werd na een slappe wedstrijd 0-­0 gelijk gespeeld. Het kwam er nu op aan een resultaat neer te zetten in bet meest gesloten land van Europa. Het verblijf in Tirana was zo kort moge­lijk gehouden. De Duivels arriveerden precies 24 uur voor de aftrap. In een overvol Qemal Stadion werd met 2-0 verloren. 1984 eindigde zoals het was begonnen.

Polen klopte Griekenland on eigen huis en de Belgen waren verplicht hun drie reste­rende partijen te winnen. Voor de thuismatch tegen Griekenland keerden Renť Vandereycken en Gerard Plessers, de eerste Standard-speler die na zijn schorsing weer zijn opwachting maakte, in de nationale ploeg, terug. Vercauteren en Scifo zorgden voor een glansloze 2-0 overwinning.

Een maand voor het Heizeldrama was Polen, de bronzen medaille van 1982, in Brussel op bezoek. Het werd opnieuw 2-0. Ceulemans was nog maar eens de grote man. Franky Van der Elst zette zijn eerste overtuigende pres­tatie als international neer.

Er moest nu nog in Polen worden gewonnen. In Katowice keerde ook Eric Gerets, inmiddels PSV'er, terug. De Rode Duivels bleven op 0-0 ste­ken. Geen verrassing gezien de behoudende aanpak. Het gevolg was een testwedstrijd tegen Nederland.

De FIFA verbood de Belgische bond in bet Heizelstadion te spelen. Er werd uitgeweken naar het Astridpark, waar indrukwekkende veiligheids­maatregelen van kracht waren. Scifo was gekwetst en werd vervangen door Leo Van der Elst. Wim Kieft mocht al kort na de aftrap gaan douchen. Frankie Vercauteren werd als boosdoener (als `matennaaier; beschreef de Nederlandse pers Vercauteren omdat hij zich ostentatief zou hebben laten vallen na een duwtje van Wim Kieft) nagewezen, maar maakte het enige doelpunt van de wedstrijd.

De return werd op 20 november in de Kuip afgewerkt. Het was bitter koud. Hugo Broos vierde na een afwezigheid van zes jaar zijn rentree als Rode Duivel. Nieuwe gezichten waren de Waregem-spitsen Filip Desmet en Danny Veyt, die bankzitter was.

De bondscoaches Guy Thys en Leo Beenhakker speelden een partijtje blufpoker. Aan de rust was er nog niet gescoord. Oranje bracht John van Loen in. Georges GrŁn werd ingehaald om hem te schaduwen. Nederland liep tot 2-0 uit, maar vier minuten voor tijd kopte GrŁn een voorzet van Gerets achter Van Breukelen.

BelgiŽ mocht opnieuw naar Mexico. Dit keer werd er niks aan het toe­val overgelaten. Al in juni '85 was een eerste studiereis, waar maar liefst vier dokters bij betrokken waren, gemaakt. Voor de afreis naar Toluca was er een hoogtestage in het Zwitserse Ovronnaz en er werden intensieve inspannings­testen georganiseerd in bet lab van professor Pannier in Gent.

Salto

BelgiŽ begon uitermate slap aan de Mundial '86, maar groeide uit tot de verrassing van het toernooi. De 2-1 nederlaag tegen Mexico deed nie­mand opkijken. Het rommelde al een tijd voor de eerste partij in het Azte­kenstadion. Michel Renquin en Renť Vandereycken vielen naast de ploeg. De bondscoach was in zijn commentaar niet mals voor de Limburger. `Renť kan het ritme niet aan; zei Guy Thys. `Hij geeft bovendien blijk van een gebrek aan motivatie en discipline.'

Vandereycken zelf openbaarde in Toluca, op 2700 meter hoogte, een conflict tussen hem en Scifo en Vercauteren dat al langer sluimerde bij Anderlecht. Het duo verdedigde naar zijn gevoel te weinig mee. Finaal ver­scheen Vandereycken toch aan de aftrap. Leo Clijsters was op het laatste moment ziek geworden. De man die eerst zelfs niet op de bank zat, werd terugopgevist.

Het thuisland was sterker en Hugo Sanchez mocht na de tweede Mexi­caanse goal zijn bekende salto uitvoeren. Erwin Vandenbergh kwam niet verder dan een eerreddend doelpunt. De terugreis naar Toluca duurde maar liefst zeven uur. De spelersbus geraakte niet door de feestende massa.

Conflict

De stemming in het Belgische kamp werd er niet beter op. De verschil­lende clans in de spelersgroep werden steeds zichtbaarder. Niet alleen de toestanden bij Anderlecht kwelden de selectie. Er bleek ook een commu­nautair probleem en een generatieconflict te bestaan. De wisselspelers won­nen met 3-0 een oefenpartij van de titularissen. Nico Claesen verving de geblesseerde Vandenbergh en Broos nam de plaats in van Demol. In La Bombonera (het stadion van Toluca) werd tegen Irak 2-0 uitgelopen. De Aziaten kwamen met tien man echter tot 2-1 terug en er was een prima Pfaff nodig om de wankelende Rode Duivels overeind te houden.

De kritiek in de pers was vernietigend en er werd beslist bepaalde kran­ten uit de buurt van de spelers te houden. De bondscoach leek de pedalen kwijt. `Thys wordt oud; zei Franky Van der Elst. `Hij laat zich beÔnvloeden door de laatste waarmee hij praat.'

De bondscoach werd bij bondsvoorzitter Louis Wouters ontboden. Onder invloed van bondslediing en media, die net als de spelers in het Hotel Del Rey Inn vertoefden, werd de ploeg voor de beslissende partij tegen Paraguay door elkaar gehusseld. De hele afweer zag er anders uit en voorin kreeg Claesen bet gezelschap van Danny Veyt. In laatste instantie viel ook Eric Gerets uit en kwamen er met GrŁn, Demol en Vervoort drie jonge spelers in de basis­ploeg.

De resultaten in de andere groepen waren voordelig, zodat een kleine nederlaag tegen de Zuid-Amerikanen volstond om de tweede ronde te be­reiken. Er werden heel wat defensieve fouten gemaakt, maar er werd met een andere mentaliteit gevoetbald. Goals van Vercauteren en Veyt zorgden voor een 2-2 gelijkspel en de Duivels konden langs een achterpoortje door­stoten naar de tweede ronde.

Thriller

Met een onverdiende overwinning, een gelijkspel en een nederlaag was de balans na de eerste fase niet bemoedigend. Guy Thys had in drie wed­strijden negentien spelers gebruikt. Alleen Mommens en de twee invallers­doelmannen waren nog niet aan de bak gekomen.

De sfeer was helemaal niet vrolijk bij de verhuis naar Guanajuato voor de partij in bet Nuevo Estadio van Leon tegen de Sovjetunie, dat in de eerste ronde indruk had gemaakt. De alomtegenwoordige Igor Belanov opende de score en trof de doelpaal.

De Belgen leken klaar voor de slachtbank, maar begonnen plots als be­vrijd te combineren. Scifo stelde gelijk. Belanov haalde opnieuw uit, maar Ceulemans sloeg randje buitenspel toe. De vlag van Sanchez-Arminio bleef naar de grond gericht. De fantastische wedstrijd, voor vele neutrale waar­nemers de meest bloedstollende partij van '86 en een van de boeiendste matchen uit de WK-geschiedenis, kreeg een onvergetelijk verlengstuk. Demol en Claesen deden de Belgen uitlopen, maar Belanov maakte zijn hattrick vol en Pfaff moest kort voor het slot van deze twee uur lange thril­ler nog een miraculeuze redding uitvoeren.

Het spektakelstuk van de Mundial veranderde alles in het Belgische kamp. Vandereycken en Vandenbergh waren naar huis vertrokken. De Rode Duivels bereikten voor de eerste keer de kwartfinales van de wereldbeker en keerden daarvoor terug naar Puebla en het hotel Meson del Angel, dat zestien jaar eerder uitgroeide tot het symbool van de afgang van de natio­nale ploeg.

El Sympatico

De volgende tegenstander heette Spanje, dat met vier goals van Emilio Butragueno (hij deed daarmee even goed als Eusebio in '66) in de I/8ste finale Denemarken had afgetroefd (1-5). De strijd tegen de Spaanse furie in het Cuauhtemoc Stadion had niet de dramatische intensiteit van het duel tegen de Sovjetrussen, maar groeide uit tot een van de hoogtepunten van de Belgische sportgeschiedenis. Spanje startte, gesteund door het publiek, het sterkst. Jan Ceulemans leverde echter opnieuw een wereldpartij af en vloerde Zubizarreta na een voorzet van Vercauteren met een kopbal.

Spanje deed er alles aan om terug te slaan, maar botste op een sublieme Pfaff, die uitgeroepen werd tot de beste doelman van de competitie. El Simpatico boog alleen voor een poging van de kleine Senor. De verlengin­gen leverden geen doelpunten op en Pfaff onderscheidde zich opnieuw door de elfmetertrap van Eloy te stoppen. Claesen, Scifo, Broos, Vervoort en in­valler Leo Van der Elst faalden niet.

El Gran Capitan Jan Ceulemans, de doorbraak van de jongeren Demol, Vervoort en GrŁn en de uitstekende fysieke conditie, mede te danken aan de zachte temperaturen in het hoger gelegen Toluca, waren de belangrijk­ste reden voor het Belgische succes. De halve finale, drie dagen later in Mexico-City tegen ArgentiniŽ, was er te veel aan. Diego Maradona was heel wat sterker dan vier jaar eerder en viel gewoonweg niet af te stoppen. Hij nam beide goals voor zijn rekening. Bij zijn tweede treffer slalomde hij langs vijf verdedigers. In acht minuten had Dieguito de strijd beslist.

Frankrijk hield, alweer na extra speeltijd, BelgiŽ van het brons. De Rode Duivels speelden in Mexico maar liefst 720 minuten. Dat is een absoluut record. De Belgische ploeg moest immers zowel in de 1/8ste fi­nale, de kwartfinale als in de strijd om de derde en vierde plaats verlengin­gen afwerken. Na de terugkeer uit het land van de Azteken leek Brussel voor de tweede keer de bevrijding te vieren. Op maandag 30 juni waren honderd­duizenden Belgen naar de luchthaven in Zaventem en de Brusselse Grote Markt afgezakt om de Rode Duivels te verwelkomen.

De selectie

Eric Gerets, Georges Grun, Michel Renquin, Franky Van der Elst, Hugo Broos, Stephane Demol, Michel Dewolf, Patrick Vervoort, Enzo Scifo, Leo Van der Elst, Leo Clijsters, Rene Vandereycken, Raymond Mom­mens, Frankie Vercauteren, Jan Ceulemans, Danny Veyt, Gilbert Bod­art, lacky Munaron en Jean-Marie Pfaff, Filip Desmet, Erwin Vandenbergh en Nico Claesen

 
 
 
WK 1990 In de honderdtwingste minuut... 
 
 
 
De Rode Duivels grepen naast de eindronde van bet EK '88, maar op de wereldbeker waren ze er voor de derde keer op rij bij. De kwalificatie was een gezamenlijke inspanning. Guy Thys bereidde de weg voor en zijn op­volger Walter Meeuws maakte de klus af. Op de Mondiale '90 was Thys echter opnieuw bondscoach.

Na de uitschakeling voor Euro '88 besliste de bond op zoek te gaan naar een opvolger voor Guy Thys. Het volgend profiel werd uitgetekend: ex-Rode Duivel, ex-speler van een topclub, diploma van de Heizelschool en tweeta­lig. De keuze viel op Walter Meeuws, op dat moment trainer van tweedeklass­ser Lierse. De bond creŽerde echter een onmogelijke situatie. Meeuws moest eerst een jaar als assistent aan het werk en Thys werd nadien tech­nisch coŲrdinator.

Guy Thys vernieuwde na het EK zijn team. Niet alle experimenten waren een success, ­maar Luc Nilis en Marc Emmers mochten met recht hun plaats op­eisen. De Belgen begonnen de WK-voorronde met thuiswinst tegen Zwit­serland. Met een doelpunt van Patrick Vervoort en goed keeperswerk van Gilbert Bodart, de vervanger van de geblesseerde Preud'homme.

Met heel negatief voetbal behaalde een noodploeg nadien in Bratislava een gelijkspel tegen Tsjecho-Slowakije (0-0). Gelegenheidsspits Hans Chris­tiaens was de enige Rode Duivel die over de middellijn kwam. De uitstap naar Portugal werd voorbereid met een stage in Montpellier. In Lissabon graaiden de Belgen een heel gelukkig punt mee. Doelman Silvino verkeek zich in de slotfase op een center van Van der Linden (1-I).

Een uitmuntende Marc Degryse legde de basis voor de thuiswinst te­gen Tsjecho-Slowakije. De honderdste interland van Guy Thys kon in alle rust worden aangepakt. De federatie legde een speciale trein in naar Rijsel voor de partij tegen Luxemburg. De 5-0 overwinning was een aardig af­scheidscadeau. Na een benefietwedstrijd in Mexico voor de Casa Hogar en een interland in Canada volgde Meeuws Thys op.

BelgiŽ was virtueel geplaatst voor bet WK. De eerste officiŽle interland met inzet onder Meeuws - hij debuteerde met 3-0 winst tegen Denemarken - leverde een knappe overwinning tegen Portugal op (3-0). Ook het gelijkspel in Zwitserland (2-2) betekende een goede zaak. De kwalificatie zelf was ech­ter een anticlimax: 1-1 op de Heizel tegen Luxemburg.

De oudere generatie (journalisten, bondsleiders) zag de vernieuwer Meeuws niet zitten. Zij voelden zich gesterkt door het feit dat Guy Thys er geen geheim van maakte dat hij desnoods zijn comeback wilde maken. Twee vriendschappelijke wedstrijden, 2-0 verlies in Griekenland en 0-0 gelijk thuis tegen Zweden, werden de Gierlenaar fataal. Op 28 februari 1990 werd hij ontslagen.

Rommelen

Nog voor de Mondiale stond Thys weer aan het roer. En beslist niet tegen zijn zin, zoals hij bleef volhouden. In de aanloop naar het WK waren er twee heikele punten: de keuze tussen Leo Clijsters en Stťphane Demol als libero en bet geval Ceulemans. Sterke Jan kreeg het gevoel dat Thys, die zijn ploeg rond de helemaal opengebloeide Scifo wilde uitbouwen, hem niet meer nodig had en liet verstaan dat hij liever thuis bleef.

Clijsters en Demol speelden tegen Zuid-Korea naast elkaar. Ceulemans zat op de bank. Tot aan de rust. Pas toen hij erbij liep, konden de Rode Duivels via Marc Degryse en Michel De Wolf afstand nemen.

Het bleef rommelen in de schitterende Villa Quaranta nabij Verona. Ceulemans liep er nog steeds met een lang gezicht bij. Eric Gerets en vooral Leo Clijsters gingen niet akkoord met de opstelling voor de partij tegen Uruguay. Thys had heel wat overredingskracht nodig om Clijsters rechts op het middenveld te doen plaatsnemen.

Uitgerekend Clijsters kopte het eerste doelpunt binnen en dankzij een prachtig afstandsschot van Scifo zaten de Belgen op rozen. Op de rechter­flank klopte het strijdplan echter niet. Gerets stond voortdurend tussen twee man en werd kort voor de rust uitgesloten. Ceulemans sneed de Zuid­Amerikanen met een derde treffer definitief de adem af.

David Platt

In de achtste finales moesten de Rode Duivels bet in Bologna opnemen tegen Engeland. Het werd een schitterend duel. Een van de hoogtepunten van een teleurstellende Mondiale. John Barnes zag een doelpunt ten on­rechte wegens buitenspel afgekeurd. Ceulemans en Scifo troffen het doel­hout. Beide ploegen verdienden door te gaan, maar David Platt zorgde in de laatste minuut van de tweede verlenging voor de beslissing. De Belgen keerden met een positieve balans naar huis terug. Ze brachten beter en aanvallender voetbal dan in Mexico en tekenden bij momenten hemelse patronen op de mat.

De selectie

Philippe Albert, Gilbert Bodart, Jan Ceulemans, Nico Claesen, Leo Clijsters, Marc Degryse, Stťphane Demol, Jean-FranÁois de Sart, Filip De Wilde, Michel Dewolf, Marc Emmers, Eric Gerets, Georges GrŁn, Pascal Plovie, Michel Preud'homme, Enzo Scifo, Lorenzo Staelens, Franky Van der Elst, Marc Van der Linden, Bruno Versavel, Patrick Vervoort, Marc Wilmots

 
 
 
WK 1994 De raid van Said
 
 
 
De Rode Duivels begonnen de voorronde met zes achtereenvolgende over­winningen en leken de kwalificatie voor de World Cup moeiteloos te kun­nen afdwingen. Twee nederlagen op rij zorgden nog totaal onverwacht voor een ongemeen boeiende ontknoping.

In de laatste wedstrijd van de poule was bet sidderen en bibberen tot de laatste minuut. De laatste meters naar Amerika duurden een eeuwigheid. Het verlossende punt in de slotmatch tegen de VTS (Vereniging van Tsjechen en Slowaken) bracht een happy end. BelgiŽ mocht voor de vierde keer op rij naar de wereldbeker. In Amerika begon het weer heel mooi met winst tegen Nederland, maar de nederlaag tegen Saoedi-Arabi was het begin van het einde.

BelgiŽ was reekshoofd bij de loting van de voorronde van de World Cup '94. In New York kwam een evenwichtige groep met vier kanshebbers voor twee tickets uit de bus: RoemeniŽ, Tsjecho-Slowakije, Wales en BelgiŽ. Cy­prus en debutant FaerŲer maakten groep 4 vol.

De campagne werd ingezet tegen de twee voetbaldwergen. In het Astrid­park kwamen de Duivels niet verder dan een krappe en glansloze overwinning tegen Cyprus. Doelman Christofi grabbelde naast een hoge bal en Marc Wilmots kon gelukkig scoren.

Zes weken later stond de Belgische ploeg op de door wind en mist be­vangen FaerŲer-eilanden voor zijn tweede opdracht. Voor de schapen­eilanden was het een grote dag: de eerste officiŽle interland op eigen bo­dem en de inhuldiging van het Svangaskaro-stadion, dat letterlijk uit de rotsen was gehouwen. Alain De Nil vierde zijn debuut, maar de winst in bet vissersdorp Toftir kreeg pas gestalte nadat Marc Wilmots was ingebracht (0-3).

Bondscoach Van Himst kon met vier op vier aan het serieuze werk be­ginnen. In Tsjecho- Slowakije debuteerde Rudi Smidts en keerde zijn Antwerp-ploegmaat Alex Czerniatynski na een afwezigheid van zes jaar terug. Czernia verplichtte Chovanec een voorzet van Degryse in eigen doel te verwerken en nam de winnende treffer voor zijn rekening (1-2). Goude­n punten in de Gouden Stad.

200ste zege

RoemeniŽ schitterde op Anderlecht in de opbouw, maar faalde in de afwerking. Met werkvoetbal en het nodige geluk werden beide punten thuis­houden. Rudi Smidts scoorde tot zijn eigen verbazing met rechts.

In de thuiswedstrijd tegen Wales liep het pas na de rust. Het werd de beste speelhelft uit de voorronde. Invaller Luc Nilis en vooral Marc Degryse legden de partij in een definitieve plooi. Degryse liet eerst Staelens scoren en buitte nadien zelf een blunder in de Welshe afweer uit.

In het ijzige Nicosia waren de Belgen snel klaar. Enzo Scifo scoorde in eerste zes minuten twee keer tegen Cyprus. De 200ste overwinning van de Belgische ploeg was een feit. Met twaalf op twaalf werd naar Wales afgereisd. Een gelijkspel was bet doel, maar het Belgische team voetbalde te genoegzaam. Ryan Giggs, voor bet eerst aan de aftrap in een interland, en Ian Rush presenteerden de rekening (2-0).

De thuisoverwinning tegen de amateurs van de FaerŽer was vrij klein (3-0), zodat het doelpuntensaldo geen kwalificatie kon opleveren. In de twee slotpartijen moest nog een punt worden behaald. In RoemeniŽ werd een echte zenuwenoorlog gevoerd. In een hatelijke sfeer ging de behoudend voetballende Belgische ploeg kopje onder. Pas toen de angst van de Duivels afviel, kon Scifo tegenscoren (2-1).

De Rode Duivels waren glad van stapel gelopen in de kwalificatieronde, maar dreigden in het zicht van de haven stil te vallen. Tegen de VTS wachtte een bloedstollend duel. Philippe Albert werd uitgesloten na een profess­ionele overtreding op Kadlec. De Duivels schrokken op en organiseer­den een heroÔsch verweer. Filip De Wilde, de vervanger van Michel Preud'homme, hield de nul op het bord.

­ Met de Amerikaanse campagne ging het van meet af aan fout. De voorbereiding begon in februari met een blamerende nederlaag op Malta. Een maand later liet de bondscoach Luis Oliveira, die kritiek op zijn beleid had en niet meemocht naar Amerika, Nilis en Czerniatynski thuis voor een stage in Zeeland. Josip Weber, die twee weken later zijn Belgisch paspoort zou krijgen, zorgde voor het enige doelpunt in een partijtje tegen een plaatselijke selectie.

VIak voor de afreis naar de States zorgden vlotte overwinningen tegen Zambia (9-0, 5 goals van debutant Weber) en Hongarije (3-1) voor onte­rechte euforie. De Rode Duivels begonnen in Orlando heel aanvallend, maar het offensieve concept werd tegen Marokko al na 54 minuten opgevouwen. Nilis werd vervangen en was er tegen Nederland zelfs niet bij. Degryse zorgde tegen Marokko voor het enige doelpunt, maar de held van de match was doelman Michel Preud'homme.

Het gemor in het trainingskamp Indigo Lake in Daytona werd steeds luider. De spelers stoorden zich aan het gebrek aan afspraken en organisa­tie. De winst tegen Nederland - doelpunt Albert, uitblinker alweer Preud'homme - betekende een plaats in de tweede ronde en deed de kri­tiek even verstommen, maar tijdens de uitstap naar Washington brak een kleine rel los. Het kwam tot een openlijk conflict tussen Weber en Degryse. Paul Van Himst had de ongelukkige ingeving Weber en GrŁn te sparen voor de volgende opdracht, met als gevolg dat de partij tegen Saoedi-ArabiŽ al te laks werd aangesneden. Na vijf minuten al begon Said Oiwairan onge­hinderd aan een raid door de Belgische linies. De Rode Duivels herstelden zich nimmer van deze opdoffer.

RŲthlisberger

In plaats van een achtste finale in Orlando tegen Ierland, moesten de Belgen in allerijl naar Chicago vliegen voor een bijna onmogelijke opdracht tegen Duitsland. De sfeer verziekte verder en de Mannschaft kreeg aanvan­kelijk alleen weerwerk van de onvolprezen Michel Preud'homme. De Duit­sers verzuimden echter de score voldoende reliŽf te geven en in de slotfase kwam Belgie tot 3-2 terug. Josip Weber werd op de koop toe een zonne­klare strafschop onthouden. De Zwitserse scheidsrechter Kurt RŲthlisberger en de Rode Duivels moesten naar huis. Michel Preud'homme werd uitge­roepen tot beste doelman van het toernooi.

De selectie

Philippe Albert, Danny Boffin, Vital Borkelmans, Alex Czerniatynski, Marc Degryse, Filip De Wilde, Michel De Wolf, Marc Emmers, Georges GrŁn, Dirk Medved, Luc Nilis, Michel Preud'homme, Pascal Renier, Enzo Scifo, Rudy Smits, Lorenzo Staelens, Franky Van der Elst, Stťphane Van der Heyden, Eric Van Meir, Dany Verlinden, Josip Weber en Marc Wilmots

 
 
 
WK 1998 Nog maar eens BelgiŽ-Holland
 
 
 
Voor de vijfde keer in 24 jaar viel de beslissing over deelneming aan het WK voor BelgiŽ en Nederland in de Derby der Lage Landen. In '74 en '78 trok Nederland ten koste van de Rode Duivels naar de wereldbeker en be­reikte telkens de finale. In '82 mochten de Belgen juichen. Oranje werd uit Spanje gehouden. Bij de volgende beurt werd dat kunstje overgedaan. In een dubbele barrage zorgde een laat kopbaldoelpunt van Georges GrŁn voor de beslissing.

BelgiŽ troefde de noorderburen in Amerika opnieuw af. In december '96 werd het positieve rijtje van de Rode Duivels echter op pijnlijke wijze afgebroken. Het ontzag van de Belgen was zo groot dat ze met samengeknepen billen speelden en kansloos afgingen. Ook in de re­turn bleek Nederland een paar maten te groot.

Nederland kreeg prompt een entreebewijs voor La Coupe du Monde. BelgiŽ geraakte via een ommetje langs Dublin alsnog in Frankrijk. Met als gevolg dat beide landen op 13 juni in het nagelnieuwe Stade de France hun wereldbeker begonnen met de 120ste Derby der Lage Landen.

De Rode Duivels kregen in de voorronde een knap lastige loting. Voor de achtste keer moest in het kader van het WK worden afgerekend met Nederland. Oranje was gerust in de afloop. BelgiŽ hoopte op de tweede plaats in de groep voor Turkije, Wales en San Marino, wat recht gaf op een barragewedstrijd tegen een nummer twee uit een van de andere groepen.

BelgiŽ begon op 31 augustus '96 met een heel belangrijke opdracht. Turkije was te gast in het Koning Boudewijnstadion. De chaos in en om de vernieuwde Heizel was, als gevolg van problemen bij de ticketverkoop, com­pleet. In de aanloop naar de partij had de Belgische bond zich al onsterfe­lijk belachelijk gemaakt door pas in laatste instantie tot de vaststelling te komen dat de reeds in de selectie opgenomen Philippe Lťonard eigenlijk geschorst was.

Tijdens de wedstrijd verkeerden de Belgen eveneens in grote zorgen. De Rode Duivels werden bij momenten helemaal weggespeeld door de Turken, die een thuismatch leken af te werken. Doelman De Wilde leverde een wereldpartij af en de vedetten Oliveira, Nilis, Degryse en Scifo vochten als leeuwen. Degryse en Oliveira scoorden. Invaller Sergen zorgde voor de tegentreffer, maar stond slechts acht minuten op het veld vanwege spugen. Bondscoach Wilfried Van Moer had zijn vechtersmentaliteit op de ploeg overgeplant. Samen met de uitslag (2-1) het enige positieve punt van de avond.

Ontslag Van Moer

De Rode Duivels konden ruim een maand later ontspannen naar San Marino reizen. De interland in de kabouterstaat was slechts een formali­teit. Zware regenval bracht de interland even in het gedrang. Op de zware mat konden de bezoekers het plaatselijke allegaartje niet op een hoopje spelen. Zonder te overtuigen bleven de Rode Duivels in het Stadio Olimpico van Serravalle op drie treffers steken (0-3). De doelpunten waren van Ver­heyen en Nilis (twee).

De uitslag van Nederland-Wales (7-1) had BelgiŽ duidelijk gemaakt wat er op 14 december te wachten stond. De Rode Duivels waren al na vijf minuten opgerold. Nederland was technisch superieur, had een veel hogere snelheid van uitvoering en etaleerde een grotere passie. Oranje was nog genadig voor de Belgen na de uitsluiting van Pascal Renier (0-3). Alleen de rentree van Marc Wilmots was een meevaller.

De 118de Derby betekende een nieuwe blamage voor het Belgische voet­bal en de afsluiting van een donker jaar. Het was pas de eerste nederlaag van Wilfried Van Moer als bondscoach, maar na nauwelijks vijf interlands (ťťn minder dan Walter Meeuws) en ťťn nederlaag werd hij doorgestuurd.

Leekens weggeplukt

Begin januari '97 werd Georges Leekens door de bond weggeplukt bij Excelsior Moeskroen, de neo-eersteklasser die op dat moment de ranglijst aanvoerde. Dat had heel wat commotie tot gevolg. De Brugse Limburger startte op de koop toe met een nederlaag. In februari '97 werd in Noord­-Ierland verloren (3-0). Het was een vriendschappelijke partij, waarin Emile Lo­konda Mpenza, Dominique Lemoine en Bart De Roover hun internatio­naal debuut maakten.

Lierse werd hofleverancier voor de eerste WK-opdracht van Leekens in Wales, dat zijn laatste kans kreeg. De Rode Duivels werden met de ene te­genslag na de andere geconfronteerd. Nilis, Albert, Genaux, Doll, De Bilde, Lťonard, Degryse, Pierre, Wilmots en Verheyen waren onbeschikbaar. Claeys en Scifo, bankzitters bij hun club, misten ritme. Leekens moest een onuit­gegeven elftal aan de aftrap brengen.

De bondscoach was desondanks zelfverzekerd. De technische staf was eindelijk geprofessionaliseerd en er werden duidelijke lijnen uitgezet. De Rode Duivels leverden hun beste uitwedstrijd in jaren af en boekten een knappe zege, met goals van Crasson en Staelens. Alleen Gary Speed kon wat terugdoen (1-2).

De hel van Istanbul

De Eifeltoren kwam opnieuw in zicht. De winst van Turkije tegen Ne­derland (1-0) was echter een tegenvaller van formaat. De Rode Duivels moesten Turkije in de hel van Istanbul zelf van hun koers naar Frankrijk afbrengen. Scifo kreeg de voorkeur op Lemoine en bet Ali Sami Yen Sta­dion bleek een heel aangename hel.

De Duivels dansten er naar hartelust. Luis Oliveira scoorde twee keer in een daverende eerste helft en voegde er na de rust nog een roos aan toe. De tegentreffer van Oktay, na een duizelingwekkende dribbel, volstond lang niet (I-3). Er viel een verpletterende stilte over de miljoenenstad.

De Belgische ploeg beleefde onder Leekens een merkwaardige revival. Rechtstreekse kwalificatie was weer mogelijk en de dubbele barrage bijna een feit. Thuis winnen van San Marino en Wales volstond voor een herkan­sing.

San Marino werd in een wervelende eerste helft opgerold. Aan de rust was het al 4-0. Staelens (2), Emile Mpenza (2), Van Meir en Oliveira tekenden finaal voor 6-0 winst. Toch werd op de tribunes nog gevochten. Door voor- en tegenstanders van Gilles De Bilde, die als inval­ler zijn rentree vierde na zijn klap aan Krist Porte en zijn transfer naar PSV.

Alles bij elkaar was de partij van de Rode Duivels een happy end van een turbulent seizoen, dat zwanger was van de omkoopschandalen. BelgiŽ stond in groep 7 broederlijk naast Nederland en maakte zich op voor de grote revanche op 6 september.

Albert zegt af

Albert en Genaux keerden terug in de selectie, maar de Belgen stelden zwaar teleur. Stam en Kluivert scoorden voor de veel sterkere thuisploeg. Staelens zorgde met een strafschop voor de aansluitingstreffer, maar Berg­kamp legde de eindcijfers vast: 3-1.

Enzo Scifo was tijdens de wedstrijd vervangen. Een voorbode van wat er te gebeuren stond. Leekens haalde voor de belangrijke thuiswedstrijd een maand later tegen Wales de bezem door de selectie. Door allerlei omstan­digheden trommelde hij acht nieuwe namen op. Scifo was geblesseerd, Al­bert werd thuisgelaten. Opvallend was de terugkeer van Wilmots en Bor­kelmans, de eerste oproep voor Mike Verstraeten en het debuut van Gert Claessens.

Staelens, Claessens en Wilmots zorgden voor een geruststellende rust­stand. De Welshmen leken rijp om afgemaakt te worden, maar in een ont­stellend zwak slot kwamen de Duivels nog in de problemen. Pembridge en wonderkind Ryan Giggs scoorden tegen en de Belgen waren maar wat blij dat ze de 3-2 op het bord konden houden.

Alleen een gunstige loting voor de barrages kon de Rode Duivels naar Frankrijk loodsen. De spelers duimden voor Hongarije, de bondscoach wilde Ierland. En hij kreeg zijn zin. Kort voor de eerste opdracht op het groene eiland zette Philippe Albert een punt achter zijn interlandcarriere. Oliveira was geschorst, Emile Mpenza, Scifo, Staelens en De Bilde onbeschikbaar. Michael Goossens vierde zijn rentree.

Barragewedstrijden

Weinigen geloofden in een gunstige afloop. Vooral nadat Dennis Irwin al na 7 minuten raak trof. BelgiŽ werd echter snel de betere ploeg. Nilis stelde aan het halfuur met een wereldgoal gelijk en de Rode Duivels hadden de kansen om de kwalificatie veilig te stellen. Het bleef echter 1-1, toch een fraaie uitgangspositie.

Op 15 november viel de beslissing. Het rijtje afwezigen oogde weer in­drukwekkend: De Roover, Van Kerckhoven, Wilmots, Emile Mpenza, Scifo, Staelens, Van Meir en De Bilde, die vrijwillig was thuisgelaten door de bondscoach. Luis Oliveira was echter terug en de 36-jarige Franky Van der Elst speelde een schitterende partij.

In een uitzinnige Heizel scoorde Oliveira al bij de eerste aanval. De tri­bunes werden echter heel stil toen de ingevallen Ray Houghton kort na de pauze gelijk stelde. Tien minuten later sloeg Luc Nilis onverbiddelijk toe. Met noeste arbeid klaarden de Duivels het kwarwei. De vijfde opeenvolgende kwalificatie was een feit.

Scifo zegt af

Van de tiende aanwezigheid op een WK van de Rode Duivels mochten echter geen wonderen worden verwacht. Deelneming aan het WK leek ge­ruime tijd niet meer dan een droom. De methodische aanpak van Georges Leekens wierp echter vruchten af. In Cardiff, Istanbul en Dublin werden knappe wedstrijden neergezet, maar vooral thuis moest de Belgische ploeg het hebben van haar onbuigzame wil om te winnen en een onstuitbare doelgerichtheid.

De start van de voorbereidingscampagne van bet WK zorgde voor de eerste barsten in het door Leekens zo geprezen collectief. Enzo Scifo, die eind februari buiten de groep viel voor de oefenpartij tegen de Verenigde Staten, blies de bruggen met Leekens op. Bondsvoorzitter Michel D'Hooghe hield zich ter beschikking om te bemiddelen, maar de bondscoach had daar geen behoefte aan. BelgiŽ won overigens met 2-0 van de VS. Een maand later werd het 2-2 tegen Noorwegen.

Rood voor Kluivert

In bet Stade de France wachtte een nieuwe derby tussen BelgiŽ en Nederland. Ze waren al tot elkaar veroordeeld in de kwalificatie en gruwden van de herhaling in de WK-ronde. Zuid-Korea en Mexico completeerden het kwartet in groep E. Voor de eerste opstelling moest Hiddink nog afzien van de bijna herstelde Bergkamp. De stilist liet zich al weken behandelen aan een dijbeenblessure.

Het regende in Saint-Dennis en de temperatuur was tot rond de vijf­tien graden gedaald. De arena was fleurig oranje getint tegen de Rode Dui­vels. Alleen in het eerste halve uur voldeed Nederland, maar BelgiŽ hield de levende muur moeiteloos overeind. Bondscoach Georges Leekens ver­trouwde op een sterk defensieve tactiek, met zelfs drie centrale verdedigers: Staelens, Verstraeten en Clement. Opzet was de offensieve kracht van de tegenstander af te breken. Alleen Crasson kreeg geen vat op Overmars en werd al na 22 minuten ingeruild voor Deflandre. Op rechts vocht Seedorf, als verkapte rechtsbuiten, weer eens tegen zijn eigen onmacht. Kluivert lag aan banden bij de kaalgeschoren Verstraeten.

Gefrustreerd lokte Kluivert in de 81ste minuut een incident uit, waar­bij de 21-jarige spits met rood kon inrukken. De Italiaanse scheidsrechter Collina lie teen overtrading van Staelens op de Nederlander onbestraft. Kluivert weigerde de hand van de babbelende Belg, snauwde hem wat le­lijks toe en priemde ziedend een elleboog in de borst van de 34-jarige stop­per. Theatraal stortte Staelens ter aarde, alsof hij met een mes was neer­gestoken. Na afloop verklapte Kluivert dat de Belg hem diep had beledigd. `Hij zei iets over mijn verleden. Het was ver onder de gordel.'

Een dag later lekte de beladen belediging uit. De West-Vlaming zou Kluivert tijdens de verhitte discussie voor `verkrachter' hebben uitgemaakt. Als een weinig kiese herinnering aan de affaire met Marielle Boon, die een jaar voordien een klacht tegen Kluivert indiende wegens seksueel misbruik. `Hij zegt iets, ik zeg iets, het is gewoon zijn fout'; meer wilde Staelens niet kwijt over bet conflict dat op advies van grensrechter Zammit uit Malta escaleerde in rood voor Kluivert.

Ondanks de numerieke meerderheid stelde BelgiŽ zich meer dan tevre­den met de 0-0 en verliet juichend bet veld. Nederland treurde dubbel: over het onbevredigend gelijke spel en de uitsluiting van Kluivert voor de ko­mende twee wedstrijden in Frankrijk.

Trein naar huis

In de hitte van Bordeaux gaf BelgiŽ tegen Mexico een voorsprong van 2-0 nog weg: na de twee treffers van Wilmots, volgde een strafschop van Garcia Aspe en de 2-2 van Blanco.

BelgiŽ sloot het eerste deel in mineur af®: 1-1 tegen het al uitgeschakelde Zuid-Korea. Na de vlotte 1-0 van Nilis bekortte de 1-1 van Sang-Chui Yoo de deelneming van de Rode Dui­vels tot de eerste ronde. In Parijs konden ze de trein pakken naar huis. Een oude generatie had afgedaan en verplichtte de belaagde bondscoach Leekens tot een onafwendbare verjonging. De bondscoach werd bij aankomst in Brussel daar fans van Enzo Scifo uitgejouwd. Tussen Leekens en de Siciliaanse Belg kwam het nooit meer goed.

 
 
 
WK 2002 Einde van een tijdperk
 
 
 
Robert Waseige volgde in augustus 1999 Georges Leekens op. De voorbe­reiding op Euro 2000 in eigen land oogde schitterend, met onder andere een verbluffend 5-5 gelijkspel in Nederland en winst in ItaliŽ.

Op Euro 2000 zakten de Rode Duivels onder een loden zon door het ijs. Ze werden de eerste ploeg die er niet in slaagde in eigen land naar de tweede ronde van een EK of WK door te stoten. De Belgische ploeg bracht echter aantrekkelijk voetbal en dat zorgde voor een heel andere sfeer dan twee jaar voordien.

Niemand was dan ook verbaasd dat Robert Waseige zijn contract mocht verlengen. Het geluk lachte de Belgen bij de loting van de voorronde van het WK 2002 opnieuw toe. Een groep met KroatiŽ, Letland, San Marino en Schotland bood perspectieven.

De kalender viel echter wat tegen. Er werd thuis tegen KroatiŽ begon­nen. De nummer drie van Frankrijk'98 was wat ouder geworden, maar na de dramatische stormloop tegen Turkije op Euro 2000 koos de bondscoach voor voorzichtigheid. Het bleef 0-0 en daar was alleen Waseige blij mee.

In Letland gaven de Belgen een ijzersterke partij weg en het eindresul­taat (0-4) mocht gezien worden. Tegen San Marino (10-1) werd zelfs een nieuw doelpuntenrecord neergezet. De Rode Duivels namen met bet doel­saldo een voorsprong op de concurrentie.

In Schotland dreigde bet echter mis te lopen. De Duivels kwamen twee goals achter en zagen Deflandre uitgesloten worden. Wilmots en invaller Van Buyten, in de slotminuut, zorgden na een heroÔsche strijd voor een onver­hoopt gelijkspel.

In augustus 2001 leek het in een vriendschappelijke interland tegen Fin­land weer helemaal fout te gaan met de Belgische ploeg. In Helsinki werd met 4-1 verloren en de bondscoach maakte zijn beklag over de professio­nele instelling van de spelers.

De kritiek kwam slecht aan en de sfeer tussen spelers en coach vertroe­belde. Er was duidelijk sprake van een generatieconflict. Tegen Schotland deden de Rode Duivels, met Wesley Sonck voor Emile Mpenza, echter hun sportieve plicht en de weg naar het Verre Oosten lag breed open.

Een punt in KroatiŽ volstond voor de groepszege. De bange Belgen bak­ten er echter niets van en leverden een ontluisterende prestatie af. De ver­sleten Kroaten gaven hen een voetballesje. De oude Prosinecki zette Boksic op weg naar de enige treffer.

Het rommelde danig in de nationale selectie en Robert Waseige botste met de altijd wat kritischere Vlaamse pers. Het geluk ontbrak bovendien bij de loting van de barragewedstrijden. Het was een verrassing dat TsjechiŽ zich niet automatisch had geplaatst voor de eindronde. Tot overmaat van ramp moest Marc Wilmots nog maar eens geopereerd worden. De enige meevaller was de schorsing van Jan Koller.

Waseige liet de rust weerkeren en voerde een half dozijn wissels door. Hij koos voor een sterk Club Brugge-getint elftal met Clement en Simons naast Verheyen en de ex-Bruggelingen Deflandre en Vermant.

De Rode Duivels behaalden, dankzij een doelpunt van Verheyen, een onverwachte 1-0 uitgangspositie. Desondanks was er enige teleurstelling. Repka was, na een stukje amateurtoneel van Goor, net voor de rust uitge­sloten, maar de Belgen hadden tegen tien Tsjechen geen risico's genomen.

Terecht zo bleek, want in Praag kwamen ze geen moment in de proble­men. De Rode Duivels speelden een van hun beste wedstrijden in jaren en wonnen andermaal verdiend met het kleinste verschil. Het was de ingeval­len Wilmots die met een late strafschop de twijfel helemaal wegnam.

Chaos

Een paar dagen voor het vertrek naar Japan gingen de Rode Duivels wereldkampioen Frankrijk in het eigen Stade de France kloppen. Desondanks verliep de afreis naar het Verre Oosten in complete chaos. In de bus op weg naar de Parijse luchthaven Charles De Gaulle maakte bondscoach Robert Waseige bekend dat hij na de wereldbeker in dienst zou treden bij Standard.

Die mededeling verstevigde de autoriteit van de Luikenaar niet en in Japan hing een geladen sfeer. De eerste wedstrijden vielen bovendien serieus tegen. Marc Wilmots plaatste in Saitama Japan nochtans op achterstand, maar Suzuki en Inamoto zetten orde op zaken voor het thuisland. Het Japanse publiek was uitzinnig van vreugde, maar Peter Van der Heyden bezorgde de Belgen een gelijkspel (2-2). De Rode Duivels mochten echter blij zijn dat de lijnrechter een glashelder Japans doelpunt vanwege vermeend buitenspel afkeurde.

Ook tegen TunesiŽ mochten de Rode Duivels niet klagen over de arbitrage. Eric Deflandre ging in het Big Eye Stadium in Oita overduidelijk in de fout binnen het strafschopgebied, maar de AustraliŽr Shield was ziende blind.

Weer was het Wilmots die de Belgen, al vroeg in de wedstrijd, op voorsprong had gebracht. Vier minuten later bracht Bouzaiene zijn team echter langszij (1-1). De strafschopovertreding van Deflandre later in de partij had voor de Rode Duivels de uitschakeling kunnen betekenen.

Persboycot

De sfeer binnen de spelersgroep werd alsmaar grimmiger. Het gezag van de bondscoach was tot een minimum gedaald en de dominante positie van Marc Wilmots binnen de spelersgroep zorgde voor steeds meer ergernis. Anonieme spelers uitten hun kritiek in de media en er volgde een persboycot.

De pers als gemeenschappelijke vijand, zo moest opnieuw een eenheid worden gesmeed binnen de spelersgroep. Tegen Rusland moest in het Ecopa Stadion van Shizuoka immers gewonnen worden om de campagne te redden.

Johan Walem scoorde al vroeg in de match met een fraaie vrije trap, maar de gelijkmaker van Beschastnykh kort na de rust zorgde voor nieuwe onrust. Wesley Sonck en Marc Wilmots loodsten BelgiŽ naar de volgende ronde. Al was het nog even bibberen toen Sychev in de slotfase tegen scoorde (3-2).

Prendergast

In de 1/8ste finale troffen de Rode Duivels niemand minder dan BraziliŽ. In het Wing Stadium in Kobe hadden ze dan ook niets te verliezen. De Belgen brachten tegen de hoog aangeschreven opponent en latere wereldkampioen hun beste voetbal in jaren. Vooral Marc Wilmots maakte weer indruk.

Klasseflitsen van Rivaldo en Ronaldo (2-0) bezegelden het lot van de Rode Duivels, maar het had mogelijk heel anders kunnen aflopen als een doelpunt van Wilmots niet was afgekeurd. De Haspengouwer opende de score, maar de Jamaicaanse referee Prendergast keurde de treffer af vanwege een duwfout. Een heel discutabele beslissing. Hoe dan ook, na een paar ellendige weken konden de Rode Duivels toch nog met opgeheven hoofd naar Europa terugkeren.

Het WK in het Verre Oosten betekende het einde van een tijdperk. Een aantal spelers, Marc Wilmots en Gert Verheyen op kop, zwaaiden af als international en dat verlies kwam de Belgische ploeg niet gemakkelijk te boven.

 
 
 
WK 2006 Eerste mislukking sinds 1982
 
 
 
De Rode Duivels hadden de eindronde van Euro 2004 gemist, maar bondscoach Aimť Anthuenis kreeg een nieuwe kans. Kwalificatie voor de wereldbeker in Duitsland was een must.

Het liep echter al in de eerste wedstrijd behoorlijk fout. Anthuenis begon tegen het bescheiden Litouwen met Vincent Kompany op de bank. De nieuwe lieveling van het Astridpark kwam na de rust op het middenveld postvatten en groeide tot de beste Rode Duivel uit, maar kon niet verhinderen dat BelgiŽ in Charleroi op een gelijkspel bleef steken. Edgar Jankauskas veegde immers het doelpunt van Wesley Sonck uit (1-1).

Een maand later moest in Spanje een deel van het verlies goed worden gemaakt, maar het ging van kwaad naar erger. In Santander liet Eric Deflandre zich nog voor het halfuur met twee domme gele kaarten uitsluiten.

De Spanjaarden bakten er ook met een man meer weinig van en hadden nog eens een halfuur nodig om via Luque en Raul afstand te nemen (2-0). De schade voor de bezoekers liep nog hoger op toen Bart Goor zich door de Deen Kim Milton Nielsen liet uitsluiten voor spugen. Het was de eerste keer in de 100-jarige geschiedenis van de Belgische ploeg dat twee spelers werden uitgesloten. Met ťťn op zes was de kiem voor een tegenvallende campagne reeds gezaaid.

Vormcrisis

Thuis tegen ServiŽ moest er tot iedere prijs worden gewonnen, maar ook dat ging dramatisch mis (0-2, met doelpunten van Vukic en Kezman). De bezoekers waren veruit de betere ploeg en de Belgen virtueel uitgeschakeld.

Een 4-0 nederlaag in een vriendschappelijke interland in Egypte maakte duidelijk dat de Belgische ploeg een vormcrisis beleefde, maar in de eerste WK-interland van 2005 krabbelden de Rode Duivels weer op. Emile Mpenza (2), Koen Daerden en Thomas Buffel zorgden voor overtuigende thuiswinst tegen BosniŽ-Herzegovina (4-1).

Een paar dagen later hadden de Belgen echter nauwelijks overschot in San Marino. Timmy Simons zette zijn ploeg met een strafschop op het goede pad, maar Andy Selva zorgde voor sensatie. Van Buyten maakte finaal het verschil (1-2). De Rode Duivels sloten het seizoen af met een verdienstelijk gelijkspel in ServiŽ (0-0), maar met ťťn punt kwam de kwalificatie niet echt dichterbij.

Het nieuwe seizoen begon hoopgevend met 2-0 winst tegen regerend Europees kampioen Griekenland in een vriendschappelijke interland op de Heizel. De eerste belangrijke opdracht was echter buitenshuis. In Zenica verloor de ploeg van Aimť Anthuenis door een doelpunt van Barbarez echter van BosniŽ-Herzegovina.

Carnaval

Op het Kiel was het enkele dagen later echter carnaval voor de Belgen. San Marino werd ingeblikt met doelpunten van Simons uit strafschop, Daerden (2), Buffel, Mbo Mpenza (2), Kevin Vandenbergh en DaniŽl Van Buyten.

Door de resultaten in de andere groepen bleef de hoop hier en daar nog levendig, maar Spanje maakte een einde aan alle begoochelingen. Twee doelpunten van Torres bezegelden definitief het lot van de onmachtige Rode Duivels. Het was de eerste keer sinds midden jaren '70 dat de Belgen twee belangrijke eindrondes op rij misten en de eerste keer sinds 1982 dat de Rode Duivels niet aanwezig waren op de eindronde van de wereldbeker.

BelgiŽ eindigde slechts vierde in zijn groep en sloot de campagne in mineur af. In Vilnius geraakten de Rode Duivels andermaal niet voorbij Litouwen. Karel Geraerts zette de bezoekers nochtans op voorsprong, maar een laat eigen doelpunt van Olivier Deschacht legde de eindcijfers vast (1-1). Door dit gelijkspel zakten BelgiŽ een pot bij de loting van Euro 2008 waardoor die opdracht extra zwaar werd.